Hayotning ma’nosi nimada?

Xristian nuqtai nazaridan bu tuygʻu tasodif emas va umidsizlikka sabab ham emas. Bu — ruhimizning Yaratguvchisini sogʻinayotgan sokin ovozi. Xudo bizni abadiyat va cheksiz sevgi uchun yaratgan, shuning uchun biz buni topmagunimizcha, yuragimiz bu oʻtkinchi va oʻzgaruvchan dunyoda toʻliq tinchlik topa olmaydi.
Unda ma’no nimada? Muqaddas Xushxabar beradigan javob hayratlanarli darajada sodda va chuqur:
Hayotning ma’nosi — Xudo bilan birga boʻlishda boʻlgan haqiqiy, abadiy baxtni topishdir. Bu baxtning ikki oʻlchovi bor: dunyoviy sayohatimiz va abadiy maqsadimiz.

Koʻpincha amrlarga rioya qilish hayot quvonchini yoʻqotadigan qattiq qoidalar roʻyxati deb oʻylaymiz. Lekin unday emas. Buni boshqacha koʻring: Iso Masihning amrlari — taqiq emas, balki Yaratguvchining insonga baxt uchun qanday yaratilgani haqidagi “foydalanish qoʻllanmasi”.

Iso Masih aytadi: «Men ularga hayot bersin, hatto moʻl-koʻl hayot bersin deb keldim» (Yuhanno 10:10). U bizga gʻamgin hayot emas, toʻlaqonli, mazmunli, haqiqiy hayot taklif qiladi. Xudoni va yaqinni sevish, kechirish, rahm-shafqat, hukm qilmaslik haqidagi amrlar — mana shu hayotga olib boradigan amaliy yoʻl.
Hasad qilsak — oʻzimizni ichimizdan yeymiz.

Gʻazablanganda — munosabatlarni buzib, ruhdagi tinchlikni yoʻqotamiz.
Hukm qilganda — boshqani kamsitib oʻzimizni koʻtaramiz va odamlardan uzoqlashamiz.
Iso Masih esa hozirdanoq ruhimizni shifo beradigan yoʻlni taklif qiladi:
Kechirsak — xafagarchilikdan ozod boʻlamiz.
Yordam bersak — haqiqiy quvonch his qilamiz.
Har narsa uchun Xudoga shukrona qilishni oʻrgansak — hayot boʻronlarida ham tinchlik topamiz.

Shunday qilib, hayotimizning dunyoviy ma’nosi — sevgi oʻrganishdir. Bu shogirdlik yoʻli: qoqilib, yiqilib, lekin Xudoning yordami bilan yana turib, boshqa odamda Xudo suratini koʻrishni, quvonchda ham, qaygʻuda ham Unga ishonishni oʻrganamiz. Bu — asosiy narsaga tayyorgarlik.

Dunyoviy hayotimiz — abadiyatga tayyorgarlik. Eng yaqin va sevimli insoningiz bilan uzoq ajralgandan keyin boʻladigan uchrashuvni tasavvur qiling. Bu uchrashuv quvonchi — oʻlim eshigidan oʻtgan, lekin Xudoga intilgan odamni kutayotgan cheksiz shodlikning faqat zaif suratidir.

Abadiy baxt — chiroyli joyda tinchgina yashash emas. Bu — Xudo yonida boʻlishdan keladigan cheksiz, toʻlib-toshgan quvonch holati. Muqaddas otalar buni “ilohiylashuv” deb ataydi — inson oʻz shaxsiyatini saqlagan holda Xudo bilan shunchalik birlashadiki, Uning inoyati, nuri va saodati bilan toʻladi.

Havoriy Pavlusga Xudo bu haqiqatni koʻrishga ruxsat bergan edi. U shunday deydi: «Hech bir koʻz koʻrmagan, hech bir quloq eshitmagan, inson aqli tasavvur qila olmagan narsalarni Xudo Oʻzini sevganlar uchun tayyorlab qoʻygan» (1 Korinfliklarga 2:9). Hech qanday dunyoviy quvonch Rabbiy sevganlariga tayyorlagan narsaga teng kela olmaydi.

Mana shu maqsadni Iso Masih koʻrsatadi: «Avvalo Xudoning Shohligini va Uning solihligini izlanglar, qolgan hamma narsa ham sizga beriladi» (Matto 6:33). U dunyoviy hayot oson va bulutsiz boʻlishini va’da qilmaydi. Lekin agar hayotimizning asosiy yoʻnalishi U va Uning haqiqati (ya’ni amrlari) boʻlsa, har kunimiz ma’noga toʻladi, qaygʻularda tasalli topamiz va oxir-oqibat abadiyatda toʻla quvonchni olamiz, deb va’da qiladi.

Darrov oʻzingizga ogʻir vazifalar qoʻymang. Ming chaqirimlik yoʻl birinchi qadamdan boshlanadi. Mana oddiy birinchi qadamlar:

• Xudoga samimiy murojaat qilish. Yuragingizni Unga oching, eng yaqin doʻstga aytgandek. Izlanishlaringiz, shubhalariniz, quvonch va qaygʻularingizni ayting.
• Xushxabarni oʻqish. Har kuni bir necha oyatdan boshlang. Qadimiy kitob sifatida emas, balki sevgan Ota tomonidan sizga shaxsan yozilgan xat sifatida.
• Kichik sevgi ishi. Gʻamgin odamga tabassum qilish, muhtojga yordam berish, oʻtkir soʻzdan tiyilish — bu allaqachon haqiqiy baxtga bir qadam.

Hayotning ma’nosi — murakkab nazariya emas, balki «Yoʻl, Haqiqat va Hayot» boʻlgan Iso Masih bilan uchrashuvdir (Yuhanno 14:6). U nafaqat yoʻl koʻrsatadi, balki biz bilan birga yurib, haqiqiy, cheksiz baxt sari olib boradi.