Ҳаётнинг маъноси нимада?

Христиан нуқтаи назаридан бу туйғу тасодиф эмас ва умидсизликка сабаб ҳам эмас. Бу руҳимизнинг Яратгувчисини соғинаётган сокин овози. Худо бизни абадият ва чексиз севги учун яратган, шу сабабли биз буни топмагунча, юрагимиз бу ўткинчи ва ўзгарувчан дунёда тўла тинчлик топа олмайди.

Унда маъно нимада? Муқаддас Хушхабар берадиган жавоб ҳайратланарли даражада содда ва чуқур. Ҳаётнинг маъноси - Худо билан бирга бўлишда бўлган ҳақиқий, абадий бахтни топишдир. Бу бахтнинг икки ўлчови бор: дунёвий саёҳатимиз ва абадий мақсадимиз.

Кўпинча амрларга риоя қилиш - ҳаёт қувончини йўқотадиган қаттиқ қоидалар рўйхати деб туйилади. Лекин шундайми? Буни бошқача кўринг. Исо Масиҳнинг амрлари - тақиқ эмас, балки Яратгувчининг инсонга бахт учун қандай яратилгани ҳақидаги “фойдаланиш қўлланмаси”.

Исо Масиҳ айтади: “Мен эса уларга ҳаёт, фаровон ҳаёт бериш учун келганман” (Юҳанно 10:10). У бизга ғамгин ҳаёт эмас, тўлақонли, мазмунли, ҳақиқий ҳаёт таклиф қилади. Худони ва яқинни севиш, кечириш, раҳм-шафқат, ҳукм қилмаслик ҳақидаги амрлар - мана шу ҳаётга олиб борадиган амалий йўл.

Ҳасад қилганда нима бўлади? - Ўзимизни ичимиздан еймиз.
Жаҳли чиққанда? - Муносабатларни бузиб, руҳимиздаги тинчликни йўқотамиз.
Ҳукм қилганда? - Бошқани камситиб ўзимизни кўтарамиз ва одамлардан узоқлашамиз.

Исо Масиҳ эса ҳозирдан руҳимизни шифо берадиган йўлни таклиф қилади. Кечирганда хафағарчиликдан озод бўламиз. Ёрдам берганда ҳақиқий қувонч ҳис қиламиз. Ҳар нарса учун Худога шукрона қилишни ўргансак, ҳаёт бўронларида ҳам тинчлик топамиз.

Шундай қилиб, ҳаётимизнинг дунёвий маъноси - севги ўрганишдир. Бу шогирдлик йўли: қоқилиб, йиқилиб, лекин Худонинг ёрдами билан яна туриб, бошқа одамда Худо суратини кўришни, қувончда ҳам, қайғуда ҳам Унга ишонишни ўрганамиз. Бу асосий нарсага тайёргарлик.

Дунёвий ҳаётимиз - абадиятга тайёргарлик. Энг яқин ва севимли инсонгиз билан узоқ ажралгандан кейин бўладиган учрашувни тасаввур қилинг. Бу учрашув қувончи - ўлим эшигидан ўтган одамни кутаётган чексиз шодликнинг фақат заиф сурати, агар у Худога интилган бўлса.

Абадий бахт - бу чиройли жойда тинчгина яшаш эмас. Бу Худо ёнида бўлишдан келадиган чексиз, тўлиб-тошган қувонч ҳолати. Муқаддас оталар буни “илоҳийлашув” деб атайди - инсон ўз шахсиятини сақлаган ҳолда Худо билан шунчалар бирлашадики, Унинг инояти, нури ва саодати билан тўлади.

Ҳаворий Павлусга Худо бу ҳақиқатни кўришга рухсат берган эди, у шундай дейди: “Ҳеч бир кўз кўрмаган, ҳеч бир қулоқ эшитмаган, инсон ақли бовар қилмаган ажойиботларни Худо Ўзини севганлар учун тайёрлаб қўйган.” (1 Коринфликлар 2:9). Ҳеч қандай дунёвий қувонч Раббий севганларига тайёрлаган нарсага тенг кела олмайди.

Мана шу мақсадни Исо Масиҳ кўрсатади: “Сизлар аввало Худонинг Шоҳлиги ва Унинг иродасини бажариш пайида бўлинглар, шунда қолган ҳамма нарса сизга берилади.” (Матто 6:33). У дунёвий ҳаёт осон ва булутсиз бўлишини ваъда қилмайди. Лекин агар ҳаётимизнинг асосий йўналиши У ва Унинг ҳақиқати (яъни амрлари) бўлса, ҳар кунимиз маънога тўлади, қайғуларда тасалли топамиз ва охири-оқибат абадиятда тўла қувончни оламиз, деб ваъда қилади.

Дарров ўзингизга оғир вазифалар қўйманг. Минг чақиримлик йўл биринчи қадамдан бошланади. Мана шу қадамлар бўлиши мумкин:

• Худога самимий мурожаат қилиш. Юрагингизни Унга очинг, энг яқин дўстга айтгандек. Изланишларингиз, шубҳаларингиз, қувонч ва қайғуларингизни айтинг.
• Хушхабарни ўқиш. Ҳар куни бир неча оятдан бошланг. Қадимий китоб сифатида эмас, балки севган Ота томонидан сизга шахсий ёзилган хат сифатида.
• Кичик севги иши. Ғамгин одамга табассум қилиш, муҳтожга ёрдам бериш, ўткир сўздан тийилиш - мана шу ҳақиқий бахтга бир қадам.

Ҳаётнинг маъноси - мураккаб назария эмас, балки “Йўл, Ҳақиқат ва Ҳаёт” бўлган Исо Масиҳ билан учрашувдир (Юҳанно 14:6). У нафақат йўл кўрсатади, балки биз билан бирга юриб, ҳақиқий, чексиз бахт сари олиб боради.